Schrijf r u i m t e

Schrijf r u i m t e

Tekstproducties, (eind)redactie en communicatieadvies

Sociaal in metaal

rppOndernemer Aad Reurings (RPP) stelt menselijk kapitaal centraal

Sociaal ondernemen past Aad Reurings als een op maat gemaakte jas. “Het welzijn van je medewerkers hoort op de eerste plaats te staan. Als je mensen een klik met elkaar hebben en zich gewaardeerd voelen, dan pas kunnen en willen ze samen een topprestatie neerzetten. En investeer in de jeugd. Want het gezegde “Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst” geldt nog steeds, misschien wel meer dan ooit.” 

Sociaal ondernemen, hoe doe je dat?
‘Je stelt als bedrijf je medewerkers centraal, zij zijn je menselijke kapitaal. Natuurlijk speelt geld een rol, je moet je bedrijf wel draaiende houden, maar als je belangrijkste streven is om bij wijze van spreken een huis in Frankrijk te hebben of een dikke boot in de jachthaven, dan ben je in mijn ogen verkeerd bezig. Ik denk dat het belangrijker is dat je medewerkers op elkaar zijn ingespeeld en dat de werksfeer binnen het bedrijf goed is. Daarin spelen een heleboel aspecten mee. Dat begint al bij de samenstelling van je team. Je mensen moeten iets voor elkaar over hebben. Ze moeten lol hebben in hun werk. Ze moeten verantwoordelijkheden krijgen en betrokken worden bij het reilen en zeilen binnen het bedrijf. Alleen op die manier krijg je optimale resultaten, zowel op menselijk als op bedrijfsmatig vlak. En je moet over je eigen bedrijfsgrenzen heen kijken. Waar kun je van meerwaarde zijn’? 

RPP is een metaalbedrijf. Is er de laatste jaren veel veranderd in deze hoek van de techniek?
‘Ja, zeker. Zo sponsorden we vroeger veel vmbo- scholen door materialen beschikbaar te stellen. We lieten de scholieren hier hun werkstukken maken die ze vervolgens op school afmaakten. Daar gaven we ook gastlessen. Helaas doen de vmbo-opleidingen steeds minder aan metaaltechniek, dus wordt het ook steeds lastiger om daar mensen vandaan te halen. Praktijkonderwijs geven is een dure kwestie geworden. Scholen zetten liever een pc neer van 300 euro dan dat ze een draaibank aanschaffen van 5000 euro. Daarnaast heeft praktijkonderwijs heel veel met veiligheid te maken. Dus je bent er niet met 1 docent op 20 leerlingen. Je hebt minimaal 5 docenten nodig om de veiligheid te waarborgen. Dus zijn er steeds meer vmbo-scholen die afscheid nemen van dat stukje techniekopleiding.’ 

Dus bijvoorbeeld metaalbedrijven zitten te springen om technische mensen, maar die worden niet meer afgeleverd door de scholen?
‘Klopt. De overheid stelt hier steeds minder geld voor beschikbaar en daarom stopt het onderwijs  bewust met het geven van dat soort lessen. En dat is best een schokkende ontwikkeling. Als bedrijf zijnde kun je niet anders dan hierop inspelen en te investeren in nieuwe technieken. Heel veel wordt gedigitaliseerd. Om bijvoorbeeld hier te kunnen werken hoef je het echte ouderwetse vak niet meer te kennen. Als je begrijpt hoe je mobiele telefoon werkt, kun je ook de machines bedienen.’  

Eigenlijk zeg je, de vakman zoals we die kenden sterft gewoon uit.
‘Eigenlijk wel. Dit houdt ook in dat de groep bedrijven in deze branche steeds kleiner gaat worden. Want als jij als kleine ondernemer niet zoveel kunt investeren om mee te draaien in die nieuwe technologie, dan sta je op een gegeven moment buiten spel. Als je blijft werken met die oude technologie kun je geen mensen meer krijgen, want die worden gewoon niet meer opgeleid. Daarbij wordt het ook steeds duurder om iets te maken met de oude technologie. Want je moet wel een hele grote pot met geld hebben om een bedrijf zoals dit te kunnen starten. De markt wordt op deze manier steeds smaller, het werk in deze branche is steeds meer alleen voor de grotere bedrijven weggelegd. 

In Nederland wordt het niet echt gestimuleerd al je je handen wilt gebruiken in je werk 

Een aantal jaren geleden vond hier bij RPP de landelijke aftrap van GirlsDay, de landelijke techniekdag voor meisjes plaats. Dat was een groot succes. Die meiden waren dolenthousiast. Waarom zie ik nog steeds geen meiden in de werkplaats?
‘Tja, goede vraag.  In Nederland wordt het niet echt gestimuleerd als je je handen wilt gebruiken in je werk. Meiden zijn wel te vinden in technische beroepen, maar dan op hbo- of universitair niveau. En dan zijn ze niet met hun handen bezig, maar zitten ze op kantoor achter een bureau. En dat is echt een typisch Nederlands fenomeen. In het buitenland zie je veel meer dames op alle niveaus bezig in de techniek.  

Dat gebrek aan stimulans geldt trouwens niet alleen voor meiden in de techniek, maar ook voor jongens en meiden met, om welke reden dan ook, een afstand tot de arbeidsmarkt. Die krijgen in Nederland een grote rugzak op met een smak geld, een stempel op hun voorhoofd  dat ze bijvoorbeeld Wajong zijn en worden dan het bedrijfsleven ingestuurd. In mijn ogen werkt dat dus niet. Iemand met zo’n label of met zo’n rugzak, daar worden hele andere dingen mee gedaan dan dat ze een mooie arbeidsplek aangeboden krijgen. Die rugzak moet leeg, en dat stempel blijft zo iemand z’n hele leven houden. Daar moeten we in Nederland nu eens een keertje van af.  Dat doen ze in andere landen toch ook niet?  Als bedrijf hoor je die mensen gewoon in dienst te nemen. Een van mijn medewerkers heb ik helemaal uit de Wajong gehaald. Theoretisch zit hij er nog wel in, maar hij krijgt gewoon een volledig salaris tot hij hier eventueel, om welke reden dan ook, weg zou moeten of langdurig ziek wordt, dan kan hij weer terug in de Wajongregeling.’ 

Zeg je dat we in Nederland veel te snel zijn met stempeltjes opplakken?
‘Ja, maar dat kom ook omdat we hier allemaal bureautjes hebben die daar geld aan verdienen. Ik zal je een ander voorbeeld noemen van een jongedame. Zij krijgt ook zo’n uitkering. Dan mag ze even een paar weken achter de kassa van een supermarkt zitten, totdat die Wajongregeling ophoudt. Dan moeten ze haar in vaste dienst nemen, en dat gebeurt dan niet. En hup, dan loopt ze weer maanden zonder werk. Als ze dat stempel niet op haar voorhoofd had gehad, was ze al lang ergens gewoon aan het werk geweest.’ 

Maar, worden die stempeltjes zo makkelijk uitgedeeld dan?
‘Wel zolang bureaus daar hun core business van maken en zich melden met de boodschap “wij gaan  ervoor zorgen dat jij een stempeltje krijgt, dan krijg je in ieder geval geld. Dat klinkt aantrekkelijk, zeker als het even tegenzit in je leven, maar voor je het weet zit je in een vicieuze cirkel waar je  niet meer uitkomt. Je komt heel moeilijk weer van zo’n label af.’ 

Denk zoals jongeren denken en zet die productielijn samen op 

Wat zou er moeten gebeuren om beroepen in de techniek op peil te houden.
‘Er zijn allerlei groeperingen die proberen het onderwijs in metaaltechniek te stimuleren. Maar dat zijn allemaal mensen die gepensioneerd zijn. Die hebben een hoge functie gehad in het bedrijfsleven en die worden dan op zo’n plek neergezet, zogenaamd als vrijwilliger, maar het is geen vrijwilligerswerk, want ze verdienen er gewoon mee. Maar die mensen denken in termen van zoals het was toen ze met hun beroep begonnen. Je moet er gewoon een jong, fris iemand neerzetten. Zo’n kerel die 50 jaar terug in de tijd gaat, die heeft er totaal geen weet meer van hoe jongeren nu denken. En vooral dat is heel belangrijk, weten hoe jongeren denken. Je kan proberen een werelds grote machine neer te zetten waarmee je hele mooie producten kan maken, je kan prachtige dingen verzinnen, als die jongere zich daar niet in kan vinden, dan werkt het dus niet.’

Dus eigenlijk moeten er meer jongeren die nu werkzaam zijn in de metaal zich daarmee bezig houden.
‘Precies. Denk zoals jongeren denken en zet die productielijn samen op. Probeer die jonge gasten erbij te betrekken en zorg dat zíj die stimuleringscommissies terechtkomen.’

 

Schrijf een reactie